วันที่ ๖ : Welcome Drink ขอต้อนรับสู่หมวด ๑ ร้อย ๑ พัน ๔
เวลาประมาณ 06.00 ถ้าเป็นปกติ ป่านนี้พวกเราคงกำลังอาบน้ำ หลังจากที่เสียเหงื่อกับการเล่นกายบริหาร เเละ การโดนเเดกเพราะรวมเเถวช้า เเต่วันนี้ รปจ. กลับไม่เหมือนเดิม
" เเฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ฟืด ฟืด แฮ่ก " เสียงหอบปนกับเสียงสูดหายใจของผม เเละเพื่อนที่วิ่งอยู่ไล่ๆ กัน ดังอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางอากาศยามเช้าตรู่ พวกเรากำลังวิ่งรอบสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่ทางด้านหน้าของโรงเรียน ระยะทางโดยรอบสระ คือ 2 กม. วันนี้พวกเราต้องตื่นขึ้นมาทำการทดสอบสมรรถะภาพร่างกายกันเเต่เช้า หลังจากที่เข้าโรงเรียนกันมาได้เกือบหนึ่งอาทิตย์เเล้ว ตั้งเเต่เวลา 05.30 พวกเราก้ได้รับการชี้เเจงการปฏิบัติการทดสอบร่างกาย ซึ่งพวกเราเเทบจะไม่ได้เตรียมตัวอะไรกันมากเลย พอตื่นขึ้นมา ยังไม่ทันอาบน้ำหรือเเปรงฟัน ก็โดนจับมาวิ่งจับเวลากันเสียเเล้ว
" อ๊ากกก นี่มันเพิ่งได้เเค่ครึ่งทางเองหรอวะ" ผมเริ่มบ่นกับตัวเองในใจ เพราะระยะทางสองกิโลฯ มันไม่ใช่ใกล้ๆเลย พวกเราต่างวิ่งกันสุดชีวิต เพราะก่อนการทดสอบ นายทหารได้บอกกับพวกเราว่า ถ้าใครตกการทดสอบอันใดก้ตาม จะต้องโดด "กัก" ซึ่งการกักนั้น ถือเปนเรื่องที่เลวร้ายที่สุดของนักเรียนเตรียมทหารเลยก้ว่าได้ เพราะว่า เราจะต้องอยู่โรงเรียนในขณะที่เพื่อนๆ ได้รับการปล่อยกลับบ้านเเล้วนั่นเอง เวลาจำกัดของการวิ่ง 2 กม. นี้คือ 12 นาที ถ้าใครช้ากว่านั้นหล่ะก้ หึหึ มีหวังได้ซวยเเน่นอนครับ
"ใกล้ถึงเเล้วโว้ย..." ผมปลอบใจตนเองในขณะที่ขามันเริ่มจะล้า เเรงเริ่มจะไม่เหลือเเล้ว เเละเเล้วก้วิ่งเข้าเส้นชัย ซะที เฮ้อ... เล่นใช้เวลาไปตั้ง 9 นาทีกว่าๆเเหนะ ไอคนที่เร็วที่สุดมันใช้ 7 นาทีกว่าๆครับ ไม่รุมันทำได้ไง ผมเหนมันวิ่งนำละลิ่วเลยวิ่งอย่างหน้าตาเฉยด้วย นี่เเหละครับ ทหารเเรงถึงของจริง
หลังจากนั้น พวกเราก้เดินเเถวกันมาหน้า โรงอาหาร ซึ่งด้านหน้า จะมีราวดึงข้ออยู่ จำกัดของดึงข้อคือ 5 ทีครับ พอดีวันนั้นฟิตๆ พอดี ไม่ได้โดนเเดกมา เเรงเเขนเลยโอเคหน่อย ก้ทำไปได้ 10 ครับ ส่วนคนที่ทำได้มากสุด มันทำได้มากกว่าพี่คอมเเมนด์อีกครับ ล่อไปตั้ง 25 ที หลังจากนั้นเราก้เข้าไปทานอาหารกัน วันนี้รู้สึกมันชิวๆยังงัยไม่รุครับ ช่วงเช้าเราทดสอบ ร่างกายกันอย่างเดียวเลย ที่เหลือๆ ก้มีวิดพื้น กับ ซิทอัพ ซึ่งวิดพื้นก้ได้ไป 42 ทีใน 2 นาทีครับ ส่วนซิทอัพก้ได้ไป 51 ครั้งในเวลาเท่ากันครับ ชิวครับทั้งเช้าไม่ค่อยจะมีอะไรเลย รู้สึกตัวเบา ยังไงไม่รุ พอตกบ่าย ก้มีนายทหารมาเเนะนำท่า กายบริหารให้พวกเรารู้ว่า มีท่าอะไรบ้าง เเละทำอย่างไรบ้าง ซึ่งมันก้"เสพ"ครับ(สบาย) โว้ววววว วันนี้มันช่างชิวจริงๆ ตกเย็นเราก้ไปวิ่งกันครับ หนุกหนานครับ ไม่ได้โดนเเดกเเล้วเเรงเยอะ วิ่งไปร้องเพลงไป สนุกสุดยอดดด
" วิ่งเข้าไว้ อย่าได้อ่อนล้า มองดูขาอย่าได้เเชเชือน ดูนู่นสิเลดี้มาเยือน สวยเด่นดั่งเดือนโอ้ยลูกสาวครัย อบากจะถามทำไมงามนัก เธอช่างน่ารักเสียจริงทรามวัย เจ้าทำบุญไว้ด้วยอะไร ถึงสวยไฉไลซึ้งใจ นตท." เสียงเพลงที่ร้องมาจากเเถวของนักเรียนใหม่ ช่างดูสนุกสนานจิงๆ พวกเราวิง่กันอย่างไม่เครียดเลยครับ ตอนเย็นทานข้าวก้ยังมีระเบียบกำกับเหมือนเดิม หลังจากทานข้าวก้ ไปเข้าสโมสรฯ ไปนั่ง(หลับ)ฟังนายทหารพูด โอ้ยยย ชิวไม่ไหวเเล้ววววว เหมือนว่าเรื่องมันจะสบายๆใช่มั้ยครับ เเต่...
"พันสอบหนึ่งรอบ ไปได้" เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นที่หน้ากองพัน พวกเราวิ่งปล่อยม้าไปเเตะที่พัน๒ เเล้ววิ่งกลับมา เเต่คราวนี้มีพี่คอมเเมนด์ มาดักรอครึ่งทาง
" 5.. 4... 3... 2... 1.. ใครยังไม่ถึงเส้นนี้ หมอบ!!!!" เวรเอ้ย... อีกเเค่สองก้าวจะถึงเเล้วเเท้ๆ เเต่ผมก้ไม่ใจถึงพอจะวิ่งฝ่าไฟเเดงไปหรอกนะครับ ก้หมอบไปตามระเบียบ เหลือบหันไปมองไอเพื่อนที่มะกี้วิ่งตีคู่กันมา "เห้ย.. ไอกร๊วก เเม่งฝ่าไฟเเดงไปเเล้วนี่หว่า ฟายเอ้ย ทำไมกรูไม่ฝ่าไปมั่งวะ" ผมนึกด้าตัวเองในใจครับ คนมันซื่อนะครับ ทำไงได้(ซื่อบื้อไงครับ)
" พวกที่หมอบอยู่ กระโดดกบกลับไปหน้ากองพัน" พี่คอมเเมนด์ที่ยืนตัดตอนพวกผม สั่งด้วยเสียงที่เยือกเย็น เเต่คำสั่งนั้นโคตรเคนเลยครับ พวกเราที่หมอบอยู่เเปลงร่างในทันใด จากม้า กลายเป็นกบไปเเล้วครับ โดดโหยงๆกลับไปหน้ากองพัน ขางี้ยืนเเทบไม่ขึ้นเลย
" หมอบ !!!! " สั้นๆได้ใจความครับ เสียงของผู้ช่วยตะโกนมาจากเเท่นหน้ากองพัน เสียงนัเรียนใหม่นั้นเงียบ ไม่มีเล็ดรอดมาเเม้เเต่ เสียงหอบ
"วันนี้ นักเรียนใหม่ทำตัวกันได้เเย่มาก เห็นว่าไม่มีการลงโทษมากำกับ เเล้วปล่อยเนื้อปล่อยตัวกันตามสบายเลยใช่มั้ย ระเบียบบนโต๊ะอาหาร ก็ทราม ระบบเกียรติศักดิ์ก้ไม่มีกัน ฟังนายทหารบรรยายก้หลับ... ฯลฯ " อย่าให้ฟังต่อเลยครับ เพราะมาอีหรอบนี้ ผลลัพธ์มันมีอย่างเดียวครับ นั่นคือ เเดกมินิมาราธอนนั่นเอง
"เเกงกะรู ท่าเตรียม"
" เตรียม!!"
"20ยก"
"20ยก!!"
"เริ่มทำ" ท่าเเกงกะรูนั้น ผมมั่นใจว่าเพื่อนๆที่เรียน รด. คงจะรู้กันอยู่ว่ามันเป็นอย่างไรนะครับ ผมเริ่มสลับขาอย่างใส่เเรงเพราะวันนี้ไม่ค่อยโดนเเดกไงครับ เเรงมันเลยเหลือ ใส่ไปซะ
"เลิกทำ!!! มีคนอู้ นับใหม่ เริ่ม" เอาเเล้วไงครับ ทำไปตั้ง17 ทีเเล้ว ขามันเริ่มจะหมดเเรงเเล้ว ซวยเลย ต้องเริ่มรอบใหม่อีกเเล้ว " 1... 2... 3.. สิบเก้า "
"เลิกทำ ไอคนที่อู้ มันก้อู้เข้าไป ไอคนที่ทำ มันก้ทำไป เพื่อนกันทำไมไม่ช่วยกันหล่ะ มองหน้ามันไว้นักเรียน ไอคนที่อู้หน่ะ มันทำให้พวกเอ็งซวย นับใหม่ เริ่ม" ผู้ช่วยฯตะโกนเสียงลั่น เหมือนดั่งฟ้าฟาดมากลางใจ เหนื่อยจะตายอยู่เเล้ว ขามันก้เริ่มที่จะไม่ไหวเเล้วด้วยครับ
" 1... 2... 3.. ยี่สิบ เเฮ่ก เเฮ่ก เเฮ่ก" เสียงหอบของพวกเราเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เพื่อขอความเห็นใจจากผู้ช่วยฯ เเต่
"ใช้ไม่ได้เลย สั่งคนเดียว เเต่ทำไมทำไม่พร้อมกัน ไม่เป็นไร เดี๋ยวผู้ช่วยฯ จะเปลี่ยนท่าให้ พุ่งหลังท่าเตรียม "
" เตรียม!!"
"20ยก"
"20ยก!!"
"เริ่มทำ" อยากจะบ้าตายครับ วันนี้ทำไมมันทำให้พวกเราตายใจกันหนอ ไม่นึกเลยว่าตอนเย็นจะต้องมาโดนหนักขนาดนี้ พุ่งหลังกันไป เหงื่อเริ่มที่จะซ๊กกันเเล้ว เสียงหายใจเเรงขึ้นเเละถี่ขึ้นเรื่อยๆ เวลาในช่วงนี้ช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน ความเหนื่อยเเละล้าเริ่มบั่นทอนกำลังใจของทุกคน จากที่เเรงถึงในเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้เเรงเเทบจะไม่เหลือเเล้ว
" 1... 2... 3.. ยี่สิบ" พวกเราตะโกนออกมาอย่างดัง เพื่อเเสดงให้เห็นถึงความตั้งใจทำอย่างเต็มที่ เสียงหายใจดัง ฟืดๆ ดังออกมาจากจมูกของนักเรียนใหม่ ทุกคน่ตางเหงื่อไหลไคลย้อยไปตามๆกัน เสื้อคอเทาที่เดิมเป็นสีเทาอ่อน ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสีเทาเข้มจนเกือบดำ เพราะเหงื่อนั้นย้อมเสื้อไปทั้งชุด
"ลุก.... จัดเเถว..."
"เห้..."
"นิ่ง... เเล้วฟังไป สำหรับการปฏิบัติต่อไป...." ผู้ช่วยฯเริ่มชี้เเจงการปฏิบัติในขั้นต่อไป พวกเรายืนอยู่ในท่าตรง ไม่ไหวติง เเม้ว่าจะเหนื่อยมากเเค่ไหนก้ตาม เเต่เราก้ยังคงยืนกันตัวตรง มีเพียงหน้าอกเท่านั้นที่เคลื่อนขึ้นลง ตามจังหวะการหายใจ หลังจากฟังเรื่องชี้เเจงเส็ด พวกเราก้สวดมนต์กัน เเละได้รับการปล่อยขึ้นกองพันเพื่ออาบน้ำ ซึ่งตนนี้เวลาประมาณ 21.30 เเล้ว พวกเราวิ่งขึ้นกองร้อยกันด้วยความหวังที่จะได้อาบน้ำสบายๆ เเต่เเล้วหมวด ๑ หมวดของผม ก้ต้องเจอกับเซอร์ไพรส์อย่างสุดซึ้ง
" หมวด ๑ รวมมุกกลางเวลานี้ " เสียงตะโกนของหัวหน้าหมวด ทำให้พวกเราที่กำลังจะเข้าห้องผวาไปตามๆกัน
"เห้ย... ไม่เอาน่า เพิ่งจะโดนเเดกมาตะกี้ จะโดนเเดกเเยกหมวดอีกหรอวะ" ผมนึกในใจเเบบหวั่นๆ นักเรียนใหม่หมวด ๑ รีบไปรวมกันที่มุกกลางของชั้น โดยใส่รองเท้าเเตะ พวกเราต่างคนต่างไม่รุในชะตากรรมต่อไปของตนเองเลย
" หมอบ" เสียงของหัวหน้าหมวด มาเเบบเงียบๆเเต่เฉียบขาด พวกเราหมอบลงไปกับพื้นด้วยความเร็วสูง
"ลุก.... หมอบ..... ลุก..... หมอบ... ลุก..... หมอบ......" การสั่งลุกหมอบของหัวหน้าหมวดนั้น ถือเป็นท่าพิฆาตมารเลยทีเดียว เพราะกะจังหวะให้น้องเหนื่อยได้มากมายเลยทีเดียว หัวหน้าหมวดยังคงสั่งต่อไปเรื่อยๆ โดนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"หมอบ... เเบกโลกดันขึ้นมา เเล้วฟังไป สำหรับหมวด ๑ นะ ระเบียบบนโรงนอน ยังเเย่อยูมาก จัดห้องก้ยังไม่ได้เรื่องเลย เเล้วที่สำคัญ วันนี้ เวรห้องน้ำ ลืมปิดน้ำในอ่างอาบน้ำ พวกเอ็งเห็นว่ามันไม่สำคัญเลยใช่มั้ย ดี งั้นเรามาคิดค่าน้ำกันหน่อยดีกว่า" หัวหน้าหมวดของผมนั้น เปนคนที่สั่งเเบบเสียงเรียบๆเเต่ได้ใจความชัเจนเลยครับ
"ลุก.... หมอบ..... ลุก..... หมอบ... ลุก..... หมอบ......" นรกลุกหมอบยังคงดำเนินต่อไป ร่วมสิบนาที ถ้าใครคิดว่ามันสบายนะครับ ลองทำเองที่บ้านก้ได้ ยืนๆอยู่เเล้วก้หมอบลงไปเเล้วก้ลุกขึ้นมา ติดต่อกันไปซัก 5 นาที เเล้วจะพอเข้าใจความรุสึกครับ หัวหน้าหมวดสั่งไปได้ซัก 10 นาทีเเล้วก้สั่งให้หยุด
"นั่งราบ... นั่ง" พวกผมนั่งขัดสมาธิลงไปในทันใด หัวหน้าหมวดเริ่มที่จะอบรมเราต่อไป ถึงการปฏิบัติที่ยังบกพร่องของพวกเราอยู่ ฟังไปได้ซักพัก Event ฮาๆก้เริ่มขึ้น...
"สำหรับการปฏิบัติต่อไป จะให้นักเรียน ไปเปลี่ยนชุด ให้ถอดเสื้อเเละกางเกง เอาเสื้อพันหน้า ขาขวาใส่รองเท้าเเตะ ขาซ้ายใส่รองเท้าพละ เเล้วกลับมารวมที่เดิม ให้เวลา 30 วินาที รอฟังสัญญาณ อึ๊บ!!"
ทันทีที่ได้สัญญาณ พวกผมก้วิ่งเข้าห้อง ไปเเต่ชัดบ้าอะไรก้ไม่รู้ตามที่หัวหน้าหมวดสั่ง พอออกมาเจอเพื่อน สภาพไม่ต่างจากโจรหื่นกามเท่าไหร่เลย หัวก้โพกผ้าไม่เหนหน้า เหนเเต่ตา กางเกงก้ไม่ใส่ มีเเต่กกน. เเถมรองเท้าสองข้างยังไม่เหมือนกันอีก - -'' พวกผมเริ่มที่จะงงๆกันเเล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
"หมอบ... ยังช้าอยู่นะ เด๋วจะให้ไปเเต่ตัวใหม่ คราวนี้ ให้เอาผ้าเช็ดตัวพันเอว เอาเข็มขัดพาดบ่า เปลี่ยนเป็นเเตะทั้งสองข้างเเล้วออกมารวมเเถว สามสิบวิเหมือนเดิม อึ๊บ!!!"
พวกผมรีบเบิ่งเข้าห้องเเล้วไปเปลี่ยนชุดตามที่หัวหน้าหมวดสั่ง มันจะพิศดารอะไรขนาดนั้นครับ ชุดบ้าอะไรเนี่ย
" ช้ากันจริงนะ เเบกโลกดันขึ้นมา" หัวหน้าหมวดสั่งเเบกโลกอีกเเล้ว พวกผมซึ่งอยู่ในชุด "เสือหมอบ" (ตามที่พี่ๆเค้าเรียกกันนะครับ) ก้เเบกโลกกันอย่างเต็มกำลัง
"หัวหน้าตอน ๑ นับ ๑ ถึง ๕๑ " หัวหน้าหมวดสั่งเพื่อนผม ไอเก่ง ซึ่งเป็นหัวหน้าตอน ๑ นับ ขณะกำลังเเบกโลก
" ๔๘... ๔๙.. ๕๐.... ๕๑.."
"เอาลง... พุ่งหลังท่าเตรียม"
" เตรียม!!!"
"20ยก"
"20 ยก!!!"
"หัวหน้าตอน ๒ นับคนเดียว เริ่มทำ" เอาเเล้วไงครับ ลามมาถึงผมจนได้ ผมในฐานะหัวหน้าตอน ๒ จึงนับอย่างเสียงดัง ไม่ให้เเพ้ไอเก่ง เเม้จะเหนื่อยก้ตาม
" 1...2...3.. ยี่สิบ"
" ฟังไปนะ ต่อไปจะให้ไปใส่กางเกง ใส่เสื้อให้เรียบร้อย เอาขันกับสบู่ออกมาด้วย ส่วนผ้าเช็ดตัววางไว้ตรงนี้ สามสิบวิเหมือนเดิม อึ๊บ!!!" ส้นคำสั่ง พวกเราก้วิ่งไปเเต่งตัวใหม่ในห้อง เเล้วรีบมารวมที่เดิม คราวนี้มีบางอย่างเเปลกๆไปครับ ที่หน้าบันไดทางขึ้นไปชั้น ๓ มีดัมเบล กับเเก้วสีเเดงใบหนึ่งวางไว้ ผมสังเกตเห็น เเต่ก้ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะยังเหนื่อยไม่หายเลย
" ทั้งหมด นั่งท่าเทพบุตรไป หัวหน้าตอน ๑ กับหัวหน้าตอน ๒ ออกมาข้างหน้า"
"ซวยเเล้วกรู" ผมนึกในใจ ก้นึกว่าหัวหน้าตอนจะโดนยำเเบบพิเศษซะเเล้ว เเต่สิ่งที่หัวหน้าหมวดให้ทำต่อไปนี้กลับทำให้พวกเรา เเทบฮาเเตกตรงนั้นเลย
"พวกเอ็งเข้ามากันได้เกือบอาทิตย์นึงเเล้ว ต่อไปนี้พวกเราจะต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน หวังว่าจะช่วยเหลือกัน เเละเชื่อฟังคำสั่งของพี่ๆ เหนดัมเบลตรงนั้นไหม ต่อไปนี้ เราจะมาเปนพี่น้องร่วมสาบานกัน เอ้า.. คำนับดัมเบล " พวกผมกลั้นขำกันเต็มที่ครับ ไม่รุว่าพี่เค้าคิดได้ยังงัย พวกผมก้หมอบคำนับดัมเบลไป เหมือนในหนังจีนเลยครับ ก้ว่าเเล้วทำไมมันทะเเม่งๆ พอคำนับครบสามทีเส็ด(เหนมะ ตามตำราเป๊ะ)
" หัวหน้าตอน ๒ เอ็งไปหยิบเเก้วมา" ผมเอื้อมมือไปหยิบเเก้วสีเเดง ที่อยู่ตรงหน้าดัมเบลมาไว้ในมือ สังเกตสิ่งที่อยู่ภายในเเล้ว..... เอ่อ.... มันเป็นน้ำสีดำปี๋เลยครับ คล้ายๆเเป๊บซี่ เเต่ดูจากลักษณะ ฟันธงได้เลยว่าไม่ใช่เเน่นอน พี่ๆเค้าคงไม่ให้ผมกินอะไรดีๆหรอกครับ
"เอ้า .... ดื่มน้ำร่วมสาบาน หัวหน้าตอน ๒ เปิดงานเลย" หัวหน้าหมวดสั่งผม ทำไงได้หล่ะครับ คำสั่งมามันก้ต้องดื่มเเหละ โชคดีที่ผมเชิงหน่อย เเกล้งทำเป็นดื่มไป ที่เเท้จิบไปนิดเดียว เเต่พอมันเข้าปากเท่านั้นเเหละครับ เเหวะ...... คาวสาดดดดดดด ผมหน้าเบ้หันไปมองเพื่อนๆ เท่านั้นเเหละครับ จากอารมณ์ตึงเครียดที่โดนเเดกมาก่อนขึ้นกองพัน กลับกลายเป็นการระเบิดเสียงหัวเราะ มันฮาหน้าผมอ่ะดิครับ จะฮาบ้ารัยวะเด๋วพวกมึงก้ต้องกิน หลังจากผมเป็นประธานเปิดงานไปเเล้ว ถึงคราวส่งต่อให่ไอเก่งเเหละครับ พอไอนี่มันท่าทางจะไม่เชิงครับ ดื่มไปไม่ดูเลย หน้าเบ้ไปซะ คราวนี้ผมถึงกับหัวเราะออกมาบ้าง เเล้วเเก้วก้เวีนยต่อไปให้กับเพื่อนๆ จนถึงคนสุดท้ายของหมวด...
"เห้ย ไอภาสกร เหลืออีกเยอะป่าววะ" หัวหน้าหมู่ ๒ ถามเจ้าภาสกรเพื่อนตอน ๑
"ครึ่งเเก้วครับ"
" 555+ เพื่อนเอ็งมันรักเอ็งมากเลยหว่ะ ดื่มไปให้หมดเลยนะ" เท่านั้นเเหละครับ พวกเราก้ด้ระเบิดเสียงหัวเราะอีกรอบ เจ้าภาสกรมันค่อยๆละเลียดครับ หัวหน้าหมวดเหนว่าไม่ทันใจเลยไปช่วยกรอกให้ ฮาดิครับ เเต่หน้าภาสกรมันไม่ฮาครับ ก้เเหงเเหละครับ มันโดนกรอกเเบรนดซุปไก่ ผสมน้ำเปล่าไปซะ ไม่ต้องสืบเลย...
"เด๋วหัวหน้าหมวด จะปล่อยไปอาบน้ำนะ ให้ประจำห้องนอนก่อนเเตรนอนทุกนาย ทราบ?"
"ทราบ!!!" พวกเราตะโกนกันออกมาด้วยความรุสึกที่ดีต่อพี่ๆ ตอนเเรกนึกว่าจะตายซะเเล้ว ที่ไหนได้ มีเซอไพร์สซะอย่างงั้น สนุกดีครับ ไม่เคยเจออะไรเเปลกๆอย่างนี้มาก่อน มันทำให้ทุกอย่างที่ผ่านมารุสึกว่าหายเหนื่อยเปนปลิดทั้ง เข้าไปอาบน้ำยังคุยเฮฮากับเพื่อนๆเลย เเม้กระทั่งตอนนอนก้ยังขำเรื่องคำนับดัมเบลกันไม่หายเลยครับ เฮ้อ... เเตรนอนดังอีกเเล้ว ผ่านไปเกือบอาทิตย์เเล้วสินะ ไฟทุกดวงดับหมดเเล้ว เหลือไว้เเต่ความสนุกสนาน จากการเป็นเสือหมอบ เเละการดื่มน้ำร่วมสาบาน พวกเรานอนหลับกันอย่างสบายใจ......
ผมเคยเจอคำๆนึงนะครับ เป็นคล้ายๆกับคำขวัญของหน่วย เนวี ซีล คำๆนั้นคือ '' The only easy day was yesterday" หรือให้เเปลเป็นไทยก้ประมาณว่า "วันที่สบายๆมันผ่านไปเเล้ว" ผมไม่เคยคิดเลยว่า คำๆนี้จะมีอธิผลมากในวันรุ่งขึ้น ในขณะที่พวกเรากำลังหลับอย่างสบาย นายทหารก้ได้เตรียมบางสิ่งบางอย่างไว้สำหรับพวกเราในวันถัดไปเรียบร้อยเเล้ว เเล้วพวกเราจะได้รู้ซึ้งถึงคำที่ว่า '' The only easy day was yesterday" มัน.....รอพวกเราอยู่เเล้ว
ปิดฉาก(แบบฮาๆ) วันที่ ๖
