วันที่ ๗ : เริ่มการปรับปรุงนตท.ใหม่เฟส ๒ เปิดฉากการฝึกภาคกลางคืน !!!!
"เฮือกกก" ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนอย่างไม่รู้สาเหตุ พลางเหลือบตามไปมองด้านนอกหน้าต่าง ขณะนี้ฟ้ายังมืดอยู่เลย เเต่ในใจมันเริ่มคิดเเล้วว่า อีกไม่กี่นาที มันต้องได้เวลาลงรวมเเถวเเล้วเเน่นอน ยิ่งคิด มันก็ยิ่งอยากหนีความจริง เพราะในขณะที่เพื่อนๆ คนอื่นๆที่รร.นอก ป่านนี้คงกำลังหลับอย่างสบาย ผมกลับต้องมาผวาหวาดกลัวว่าเมื่อไหร่ไอเเตรปลุกนรกนั่นจะดัง ยิ่งคิดจิตใจมันก้ยิ่งเเย่ ผมเลยคิดไปว่า ไหนๆยังพอมีเวลาเเห่งความสุข ขอใช้มันให้เต็มที่หน่อยเเล้วกัน ในขณะที่กำลังจะหลับตาลงนั้น เสียงที่เขยาประสาทที่ผมไม่อยากจะเจอก็ดังขึ้น
"เเป๊~~~~ เเป๊ดด เเป๊ดด เเป๊ดดดด~~~" เเล้วตามมาด้วยเสียงที่คุ้นหูของนักเรียนใหม่ทุกคน
"ปรี๊ดดดด ปรี๊ด ปรี๊ด ปรี๊ด ปริ๊ดดดดด" เท่านั้นเเหละครับ ผมเเละเพื่อนๆห้องนอน 218 ก้จับหมอนกับผ้าห่ม รวบเเล้วโยนเข้าตู้ไปเลยทีเดียว เเล้วค่อยมาจัดทีหลัง ตอนนี้ต้องรวมเเถวให้เร็วก่อน เพราะโดนเเดกเรื่องรวมเเถวมาหลายวันเเล้ว ถ้าวันนี้ยังช้าอีก มีหวังเหนื่อยเเต่เช้าเเน่นอนครับ ผมก้รีบวิ่งลงมาใต้กองพันเพื่อใส่รองเท้า ซึ่งตามปกติเวลานี้เพื่อนๆ กองร้อยอื่นก้คงจะยังออกันอยู่หน้ากองร้อยของตนเอง เเต่เเล้วเสียงที่สร้างความประหลาดใจให้กับร้อย ๑ เเละ ร้อย ๓ ก้เกิดขึ้น
"จัดเเถว"
"เห้!!!!!"
"นิ่ง..... ตามระเบียบ พัก" ผมงงมาก เพราะนั่นคือเสียงของกองร้อย ๒ ซึ่งจัดเเถวเสร็จเรียบร้อยเเล้ว ในขณะที่กองร้อยอื่นเพิ่งจะลงมาถึงใต้กองร้อยกันเอง พวกเรางงกันมากๆ เเต่ไม่มีเวลาสำหรับการงงมากนัก สิ่งที่ต้องทำในขณะนี้ คือรีบรวมเเถวตามร้อย ๒ ให้เร็วที่สุด
"เห้!!!" สุดท้ายพวกเราก้จัดเเถวกันเส็ดซักที เเต่ก้ช้ากว่ากองร้อยที่ ๒ ไปหลายนาทีเลยทีเดียว พวกเรายังคงงงกันไม่หาย ข้องใจมากๆครับ มันออกมารวมเเถวได้ในเวลาไม่ถึงสองนาที ทำได้ไงวะ เป็นตายก้ต้องรุให้ได้ เเต่ตอนนี้....
" ดันพื้นท่าเตรียม..."
"เตรียม!!!"
" ถือว่าดีนะสำหรับร้อย ๒ วันนี้รวมเเถวได้เร็วมาก เเต่สำหรับร้อยอื่น ยังช้าอยู่ เตือนมาหลายหนเเล้ว เเต่ยังไม่ปรับปรุงตัวเลย 20 ครั้ง"
"20 ครั้ง!!!"
"เริ่มทำ" เราก้ทำไปตามระเบียบครับ เพราะยังงัยก้ทำอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว - -''
" ไม่พร้อมกันเลย ทำไมมันไม่ได้เรื่องอย่างนี้ เด๋วผู้ช่วย จะกระตุ้นให้ตื่นตัวเอง เเป้นบาส หนึ่งรอบ ไปได้!!!" ผู้ช่วยฯสั่งปล่อยม้าพวกเรา เเต่ระยะทางมันสั้นลงกว่าพันสองครับ เพราะเเป้นบาสมันอยู่เป็นระยะทางครึ่งหนึ่งของพันสอง วิ่งไปเเล้ววกเเป้นกลับ มันก้เหนื่อยนะครับ เเต่ไม่มากเท่าไหร่
"ต่อไป จะเป็นการเล่นกายบริหาร เชิญนักเรียนบังคับบัญชา นำนักเรียนใหม่เลยครับ" ผู้ช่วยส่งต่องานให้กับพี่คอมเเมนด์มานำกายบริหาร วันนี้เราโดนเเดกกันน้อยครับ สงสัยว่าเป็นเพราะ พันสองช่วยชีวิตไว้ เเต่มันก้ยังสงสัยไม่หายครับ ทำได้ไงวะ กายบริหารเส็ด พวกเราก้ขึ้นมาอาบน้ำ ซึ่งเวลาทำภารกิจส่วนตัวมันก้ยังคงเป็น 10 นาทีอยู่ครับ
"ป๋าคับ พันสองมันทำได้ไงอ่ะป๋า รวมเเถวโคตรเร็วเลย" ผมถามเพื่อนตอนเดียวกันที่มาจากรร.นายสิบทหารบก ในขณะที่ปากก้ยังคาบเเปรง มือก้ถูสบู่ไป (ซึ่งคนที่ได้ทุนมาจากนายสิบฯเราจะเรียกเขาว่า "ป๋า" ไม่ใช่คนที่คุณก็รู้ว่าคือครัยนะครับ 555++)
"ป๋าก้ไม่รุมันหว่ะ รุอย่างเดียว ตอนนี้รีบอาบน้ำก่อนเหอะ 10 นาทีเองนะเว้ย" จริงของป๋าเค้าครับ ตอนนี้ต้องรีบอาบน้ำก่อนเเล้ว ว่าเเล้วก้จัดเเจงเเปรงเเละถูด้วยความเร็ว หลังจากนั้นก้วิ่งกลับไปที่ห้อง เปลี่ยนชุดเเล้วรอมาทำเวรห้องน้ำ(อีกเเล้ว โถ.....) ตอนทำเวรก้ยังไม่วายครับ เป็นประเด็นที่ร้อนเเรงมากว่าร้อย ๒มันทำได้ยังไง คุยกับเพื่อนไปๆมาๆ นกหวีดรวมเเถวนรกก้ดังขึ้นครับ วิ่งกันหูตูบเลย กลัวจะเเพ้ร้อยสองอีก ตอนเช้านี้ เราวิ่งเเถวไปทานอาหารกัน ระหว่างทางวิ่งไม่ดีครับ โดนวิ่งๆอยู่สั่งหมอบก้มี หลายหนมากครับ กว่าจะถึงโรงอาหาร กินฝุ่นไปบานเลย
" รับประทานอาหารให้เสียงเบา ระบบฉากให้ดี ใครทำผิด ลุกขึ้นรายงานโทษด้วย ระบบเกียรติศักดิ์ขอให้มีด้วย นักเรียน เชิญรับประทาน" เสียงของผู้ช่วยย้ำเตื่อนก่อนให้เราทานอาหารกัน พวกเราขานขอบคุณเเล้วก้ลงมือทานกันอยากเป็นระเบียบ การทานอาหารของพวกเรานั้น มีระเบียบอยู่หลายอย่างครับ ไม่ได้กินสบายๆเเบบคนธรรมดาหรอก เวลานั่ง เรามีสิทธิ์นั่งเเค่ 1 ใน 3 ของเก้าอี้เท่านั้น หัลงต้องตรง หน้าห้ามก้ม สายตาต้องอยู่ถายในโต๊ะเท่านั้น หากใครเหล่นอกโต๊ะหล่ะก้ คอมเเมนด์มาเหน เหนื่อยเเน่นอนครับ เวลาเราตักข้าว ทุกอย่างจะต้องทำเป็นฉากหมด ไม่ว่าจะเป็นการตัก จะชาม หรือตักเข้าปาก ต้องเลี้ยวเป็นฉากอย่างเดียว เเม้เเต่ยกเเก้วน้ำ หรือยกขนมปังกินยังต้องเปนฉากเลยครับ นึกภาพหุ่นยนต์กระป๋องเอาเเล้วกันครับ คล้ายๆเลย หากครัยลัดฉากตามปกติต้องรายงานโทษนะครับ เเต่พวกเรามักจะสึมๆไป นอกจากว่าพี่ๆเขาจะมาเหนเเหละครับ 555+ เราทานกันเส็ดเเล้ว ก้วิ่งเเถวกลับไปหน้ากองพัน เพื่อไปทำการฝึกกันต่อครับ เซงอีกเเล้ว ชั่วโมงเเห่งความเบื่อหน่าย เเละเเดดที่เเรงโคตรๆ เวลาผ่านไปช่างนานเหลือเกิน การฝึกนั้น เราก้ทำซ้ำไปซ้ำมาหลายๆรอบ นายทหารก้เหนว่ามันยังไม่ดีซักที จะอะไรนักหนาฟระ จนในที่สุด...
"ปรี๊ดดดดดดดดดดดด พักประจำชั่วโมง" เสียงนายทหารเป่านกหวีดพักดังขึ้น พวกเราต่างดีใจที่จะได้ไปพักดื่มน้ำซักที หิวน้ำจะตายอยู่เเล้ว ผมวิ่งไปนั่งใต้ร้อย ๓ หาเเหล่งพักพิงดีๆหน่อยก้ตรงหลังห้องพยาบาลเเหละครับ มุมกำลังดี เเละเเล้วผมก้ได้เจอเพื่อนที่อยู่ร้อย ๒ ซักที ดีเเหละ ได้ล้วงความลับมันซักที
" เห้ยไวส์ เป็นไงมั่งวะ ไม่ได้คุยกับเมิงเลยตั้งเเต่เข้ามา......" ก้พูดคุยไปเรื่อยๆครับ ขอเปนพิธีหน่อย
"เออ เมื่อเช้าทำไมร้อยมึงรวมเเถวเร็วจังวะ โคตรเทพเลย" ผมถามมันจนได้ในที่สุด
"ร้อยกูอ่ะหรอ เเม่งมีคนตื่นมาปลุกกันประมาณตีห้า สิบห้าหว่ะ เเม่งเรียกหมดทุกห้องเลย พวกกูเลยเเอบๆทะยอยกันลองไปซ่องสุมที่ห้องฝึกฝนใต้กองพันหว่ะ นั่งกันเงียบๆมืดๆ หลบคอมเเมนด์ เเต่เเม่งมีครัยไม่รุ ดันคุยเสียงดัง คอมเเมนด์เดินผ่ามาเหนเลยซวยเลย ข้ามาเปิดไฟปุ๊บ เจอพวกกรูอยู่กันทั้งกองร้อยเลย คอมเเมนด์ตกใจเลยหว่ะ ไม่นึกว่าจะมากันทั้งกองร้อย เเต่ก้นะ.... โดนเรียกออกไปพุ่งหลังกันจนกว่าเเตรปลุกจะดังเลยหว่ะ ซวยชิบ" 555555+ ผมฟังตอนเเรกเหมือนจะดีนะครับ จิงๆเเล้วมันมีกฏอยู่ว่า การจะไปไหนมาไหนตอนกลางคืนเนี่ย เค้าอณุญาตให้ลุกไปเข้าห้องน้ำได้ในช่วงหลังเเตรนอน 1 ชม. เเละก่อนเเตรปลุก1ชม. ซึ่งก้คือช่วง ห้าทุ่ม ถึงตีสี่นั่นเอง ที่จะออกจะห้องนอนได้ เเต่นี่พวกมันดันเเอบย่องออกมา เเถมยังโดนจับได้อีก ก้ซวยไปครับ เเต่ก้ทำให้ผมได้รุเชิงหน่อยๆเเล้วว่า ตื่นก่อนเวลาปลุก เเล้วมาเก็บที่นอนเตรียมพร้อมไว้ก่อนมันก้ไม่เสียหายนี่ ดีเเหละ คราวต่อไป ไม่พลาดเเน่นอน คุยกันไปได้ซักพักนึงก้ไปฝึกกันต่อครับ ซ๊กกันอีกเเล้ว ไม่ไหวครับ เเดดมันเเรงดีจิงๆ ออกมาไม่กี่นาที น้ำที่เพิ่งจะดื่มปมันก้ระเหยทางรูขุมขนหมดเเล้ว เเย่จิงๆ ทนฝึกไปจนถึงพักประจำชั่วโมงครั้งที่สอง คราวนี้ผมกลับไปที่มุมเดิม เเต่จุดประสงค์คือไปหลับครับ เหนื่อ ง่วง ไม่ไหวเเล้ว ของีบหน่อยละกัน กำลังจะปิดตาลงทีเดียว เเต่..
"นักเรียนใหม่ ตรง!!!!" เสียงเพื่อนคนหนึ่งตะโกนดังขึ้น ทำเอาทุกคนที่อยู่ใต้กองร้อย กระเด้งตัวขึ้นมายืนตรงโดนพร้อมเพรียงกันเลยทีเดียว มันบอกทำความเคารพพี่คอมเเมนด์ซึ่งกำลังจะเดินเข้ามาใต้กองพันเเต่สิ่งที่เราได้คือ...
" ดันพื้นท่าเตรียม... เร็วเซ่" พี่คอมเเมนด์คนนั้นตะโกนสวนกลับมาในทันควัน ทุกคนที่อยู่ใต้กองร้อย ลงไปอยู่ในท่าดันพื้นกันอย่างรวดเร็ว
"ทำไมบอกตรงกันช้าอย่างนี้ ทีหลังหูไวตาไวด้วย ทราบ?"
"ทราบ!!!"
"20ครั้ง เริ่มทำ " ผมดันพื้นใจดวยความคับเเค้น เนื่องจากผมกำลังจะได้นอนเลยทีเดียว เเต่กลับต้องมาดันพื้นเเก้ง่วงซะอย่างงั้น เซงเป็ด...
" 19 20"
"เชิญ..." พี่คอมเเมนด์ที่เเดกเรา กระเเทกเสียงใส่ เเล้วเดินขึ้นกองร้อยไป พวกเราต่างงกันยกใหญ่ ส่วนผมหลับจากที่พี่ไปเเล้ว ก้เริ่มจะประจำจุด เพื่อจะนอนเสียที ค่อยๆเอนตัวพิงกำเเพง สายตา ค่อยๆปิดลง ฮ่า ได้นอนเสียที เเละเเล้ว
"ปรี๊ดดดดดดดดด ชั่วโมงฝึก" โว้ยยยยยยยยยยย.... อะไรวะ ยังไม่ทันได้นอนเลย เวรเอ้ย ผมนึกเคียดเเค้นพี่คอมเเมนด์คนตะก้หนักกว่าเก่าอีกครับ จะนอนเลยไม่ได้นอนเลย เเล้วต้องกลับไปฝึกอีก โอยยย ชีวิต(บัดซบ) ทนฝึกไป ชั่วโมงสุดท้ายเเล้ว เฮ้อ เเดดกำลังเเรงสุดๆเลยเเหละครับ ฝึกไป โดนเเดกไป ไม่ไหวเเล้ว พอถึงเวลาเที่ยง พี่คอมเเมนด์ก้พาเราวิ่งเเถวไปทานอาหารกลางวัน เหมือนเดิมเลยครับ ทุกอย่าง ผมก้ทานไปเเล้วก้มีคนๆหนึ่ง เข้ามาเเตะไหล่ผม
"เห้ย เมื่อก้ก้มหน้าใช่มั้ย... งั้นนี่เอานี่ไป ติดดาวเทียมยูบีซีซะ" พี่คอมเเมนด์คนหนึ่งพูดกับผม พลางเอาฝาของขวดพริกป่นมาวางไว้บนหัวของผม
"ถ้าตกเเล้วรายงานโทษด้วย ทราบ?"
" ทราบบ!!!" ผมตอบไปอย่างหนักเเน่นเเต่อัดไปด้วยความเซง ใครที่ได้ติดจานยูบีซีนี่ถือว่าซวยมาครับ เพราะเวลาจะทานอะไรจะเเทบขยับหัวไม่ได้เลย เพราะฝามันจะกลิ้งไปกลิ้งมา เเล้วเราต้องพยายามอย่าให้มันหล่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องรายงานโทษเเน่นอน
"เห้ยๆ อย่าหล่นนะเว้ย" ผมนึกในใจขณะที่ตักข้าวเข้าปาก พร้อมทั้งเอียงหัวสุดชีวิตเพื่อไม่ให้ฝาหล่น เเต่เเล้ว...
"เเกร๊งงงงงง" จนได้ครับ ผมลุกขึ้นรายงานโทษเลย เพื่อนๆที่อยู่บนโต๊ะเดียวกันก้อดกินข้าวครับ ต้องนั่งขัดฉากรอจนกว่าผมจะทำเส็ด เเล้วจึงจะทานพร้อมกันได้
" กระผม นักเรียนใหม่ ภากร กรลักษณ์ ชั้นปีที่ ๑ ตอน ๒ หมู่ ๓ หมวด ๑ ร้อย ๑ กองพันนักเรียนที่ ๔ ขออนุญาต ดันพื้น 20 ครั้ง ฐานผิดระเบียบบนโต๊ะอาหาร ครับ!!!" ผมรายงานโทษอย่างดัง เพื่อให้พี่ๆคอมเเมนด์ได้ยิน หลังจากนั้นจึงปฏิบัติไปจนครบ เมื่อครบเเล้วจึงกลับมานั่งทานต่อ จุกสิครับ เพิ่งจะกินไปเเล้วมาดันพื้นอีก ไม่ไหวเลย ไอจานยูบีซีนี่ทำพิษจิงๆ พอทานไปได้ซักพัก พี่เขาก้มาเอาออกให้ เเล้วย้ำเตือนผมว่าอย่าก้มหน้าอีก ทานเส็ดเเล้วเราก้วิ่งไปที่หอประชุมครับ ช่วงบ่ายนี้ สบายหน่อย เข้าห้องเเอร์เย็นฉ่ำ เพื่อไปเขียนใบประกัน นั่งฟังคอมเเมนด์อธิบายไป เเอบหลับไป สบายดีครับ ลัจากได้ใบเเล้วก้เอามากรอกกัน ผมนั่งกรอกไปพลาง ลอกหนังหน้าที่ไหม้ออกไป สนุกครับ ลอกได้เป็นเเผ่นๆเลย ไม่น่าเชื่อว่าเเค่สัปดาห์เดียวจะทำให้หน้าลอกได้ขนาดนี้ หลังจากที่กรอกเส็ดเเล้ว พี่ๆก้นำเเถววิ่งกลับกองพัน เเล้วปล่อยให้เราไปทำภารกิจส่วนตัว ช่วงนี้ส่วนใหญ่จะไปซัก กางเกงในกับถุงเท้ากันครับ ถ้าใครไวๆหน่อยก้จะไปนั่งปลดทุกข์ด้วย เพราะพวกเราเเทบจะไม่มีเวลาได้ปลดทุกข์กันเลย พอมีเวลาหน่อยก้ต้องซักนิดเเหละครับ 555
ตอนนี้เวลาประมาณ 16.30 น. เเล้ว เสียงนกหวีดรวมเเถวดังขึ้นอีกครั้ง พวกเราลงไปรวมเเถวเเล้วไปวิ่งกัน เเต่ละวันเราจะวิ่งไปทางไม่ซ้ำกันเลยครับ เเล้วเเต่พี่เค้าจะชอบ อยากนำไปทางไหนก้นำไป พี่ๆเค้าวิ่งกันได้หน้าตาเฉยมากเลยครับ ส่วนพวกผม วิ่งไปซัก 15 นาทีก้เเฮกเเล้วครับ เเต่เราวิ่งกันทีอย่างต่ำก้ครึ่ง ชม.อ่ะนะครับ ไม่รุวิ่งกันได้ยังไง วิ่งไปร้องเพลงไป สนุกสนานดีครับ บางครั้งก้เอาเพลงนอกมาร้องบ้างง เช่น เพลงของบิ๊กเเอส บอดี้สเเลม ฯลฯ เเล้วเเต่ว่าครัยจะนำขึ้นต้นครับ หนุกดีๆ วิ่งกันเส็ดก้ประมาณ 18.00น.พอดี เคารพธงชาติเเล้วก้ไปทานข้าวกันต่อ เติมเเรงครับ เเม้ว่าระเบียบจะยังคงมี เเต่ตอนทานอาหารนี่มีความสุขจิงๆครับ พอๆกับตอนนอน หลังจากทานกันเส็ด พวกเราก้ไปเข้าหอประชุมเล็ก เพื่อฟังผู้การกรมนักเรียน(อีกเเล้ว) บรรยาย ซึ่งเนื้อหาต่างๆไม่มีครัยใส่ใจกันเลยครับ เเอบหลับซะด้วยซ้ำ เเต่ว่าพอพูดๆไปได้ซักพัก เขาก้เริ่มพูดถึงวาระการฝึกของพวกเรา ว่าค่อยข้างจะปรับตัวกันได้ดีเเล้ว ในทำนองนี้ จนมาถึงประโยคหนึ่ง ซึ่งทำเอาพวกเราหลายคนหูผึ่ง หลายคนที่หลับอยู่ถึงกับตื่น นั่นก้คือ
"ตอนนี้คาดว่านักเรียนใหม่ คงจะปรับตัวกันได้บ้างเเล้ว ในเมื่อเราผ่านการฝึกภาคกลางวันมาเเล้ว มันก้ต้องมีการฝึกในเวลากลางคืนด้วย !!!! คอมเเมนด์ เริ่มการฝึกเฟส 2 ได้เลยนะ..." เเม่เจ้า มันยังมีเฟส 2 อีกหรือนี่ ที่ผ่านมามันยังไม่ใช่ของเเท้หรอ เห้ยยยยยยย เเล้วไอฝึกภาคกลางคืนนี่มันอะไรเนี่ย ??????? ในหัวผมมีเเต่คำถามมากมาย ซึ่งคำถามนั้นจะได้รับการตอบ ในไม่ช้า
หลังจากที่เราฟังเส็ด พวกเราก้วิ่งเเถวกลับไปกองพัน พบกับการชำระโทษเล็กน้อย(ซึ่งงน่าประหลาดใจเป็นอย่างมาก) เเล้วก้สวดมนต์
"ต่อไป ผู้ช่วยฯจะปล่อยไปทำภารกิจส่วนตัว ให้เวลา 10 นาที หลังเเตรนอน นักเรียนใหม่ต้องประจำเตียงนอนทุกนาย ทราบ?"
"ทราบ!!!!!"
" ถ้างั้น ขอให้นักเรียนใหม่ หลับฝันดีทุกนาย ทั้งหมด เลิกเเถว"
"เตรียมทหาร!!!" ผมรู้สึกตะหงิดๆกับคำพูดของผู้ช่วยฯมากลยครับ ปกติเหนขู่ยิ่งกว่าอะไรดี ทำไมวันนี้ มาอวยพรให้ฝันดี มันเเปลกๆอยู่นะครับ เเต่ผมก้ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก วิ่งขึ้นกองร้อยไปเเล้วรีบไปอาบน้ำ ทำธุระให้เส็ดเเล้ววิ่งเข้าห้องนอนประจำเตียงเลยครับ นอนไปนอนมา ก้ยังสงสัยไม่หายครับ ทั้งที่ผู้การกรมฯ เเละผู้ช่วยฯ พูด ผมเลยคุยๆกับไอบอส
"เห้ยบอส วันนี้เค้าจะปลุกเเดกป่าววะ"
"ไม่รุหว่ะ อาจจะโดนก้ได้ นอนเอาเเรงก่อนดีกว่าเหอะ"
"เห้ย ไม่ม้าง คงยังไม่ปลุกวันนี้หรอก" ผมพูดปลอบใจตัวเองเเละเพื่อน หลังจากนั้นไม่นาน เราก้หลับไปเฮ้อ ตอนนอนนี่มันช่างสบายจิงหนอ ช่วงเวลานอนเป็นเวลาที่ดีที่สุดของวันเลยเเหละครับ หลับกำลังสบายๆได้ที่เลย เเละเเล้ว.......... สิ่งที่พวกเราไม่คาดฝันก้เกิดขึ้น
"ตื่นเร็วววว ตื่นได้เเล้ว รวมเเถวเวลานี้~~~~~" " ปี๊ดดดดดด ปรี๊ดๆๆ ปรี๊ดดดดด" เสียงเอะอะโวยวายของพี่คอมเเมนด์ไล่มาตามห้องนอนของพวกเรา ซึ่งกำลังหลับอย่างสบาย ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างัวเงีย เพราะเสียงตะโกนเหล่านั้น ทั้งห้องต่างวุ่นวาย รีบเก็บของกันยกใหญ่ ผมก้จับหมอนกับผ้าห่มยัดเข้าตู้ เเล้วรีบคว้ารองเท้าวิ่งลงไปใต้กองพันอย่างรวดเร็ว พอใส่รองเท้าเส็ด ผมเพิ่งจะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดๆไป
"เห้ยยยยยยยยยยย กางเกงใน " ผมตกใจอย่างเเรง เพราะรีบจัดจึงลืมใส่กางเกงในลงมา ซวยเเล้วครับ ครั้นจะวิ่งขึ้นกองร้อยไปใส่เเล้วลงมาใหม่คงไม่ไหวเเน่ เอ้า เป็นไงเป็นกัน อย่างมากเเค่ไส้เลือน - -'' ลุยลุกเดียวเเล้ว ผมรีบวิ่งไปเข้าเเถว โดยในใจภาวะนาว่าคงจะไม่โดนเเดกหนัก ไม่งั้นไส้เลื่อนเเน่นอน
"จัดเเถวช้า.. ดันพื้นท่าเตรียมมม"
"เตรียม!!!!"
"20 ครั้ง เริ่มทำ" เอาเเล้วครับ โดนจนได้ เเต่โชคยังดีเเค่ดันพื้น ก้จำใจทำไปครับ เเต่มันรู้สึกหวิวๆชอบกล เหมือนกันว่าบางสิ่งมันลอยๆได้ เหอๆๆๆๆ
"19... 20 " ตอนนี้กี่โมงเเล้วก้ไม่รู้ครับ ฟ้ายังมืดสนิทอยู่เลย รู้สึกเหมือนว่าเพิ่งจะนอนไปได้เเว๊บเดียวเอง ไม่คิดเลยครับว่าจะโดนปลุกจิงๆ
"ลุก.... จัดเเถว"
"เห้!!!"
"นิ่ง..." คอมเเมนด์สั่งพวกผมซึ่งกำลังอยู่ในสภาพงัวเงียเต็มทน คล้ายซอมบี้ก้ไม่ปาน เเล้วผู้พัน ก้ดินออกมาจากใต้กองพัน
"นักเรียนใหม่ นั่ง!!!" ผู้พันสั่งพวกผมด้วยเสียงที่หนักเเน่น
" ทำไมยังรวมเเถวกันช้าอยู่ ความกระตือรือร้นมันน้อยจิงๆ ผ่านการฝึกมาตั้งสัปดาห์เเล้ว ยังใช้ไม่ได้เลย เด๋วจะให้ขึ้นไปเเต่งตัวใหม่ ฟังคำสั่งให้ดี ให้เท้าขวาใส่รองเท้าเเตะ เท้าซ้ายใส่หุ้มส้น เอาขันมาใส่เเทนหมวก ให้เวลา สองนาที จับกองร้อยช้า หนึ่งกองร้อย ทั้งหมด เลิกเเถว"
"เตรียมทหาร" เอาอีกเเล้วครับ เเต่งตัวเเปลกๆอีกเเล้ว เเต่ก้โชคยังดีนะครับ ที่ได้ขึ้นกองพันไปเเต่งตัวใหม่ จะได้วิ่งไปใส่กางเกงในซะทีครับ หวิวๆมานานเเล้ว 555 พอวิ่งขึ้นไปเเต่งตัวใหม่เรียบร้อยเเล้วก้วิ่งลงกลับมารวมเเถวใหม่ครับ พวกเรานึกว่าจะโดนเเดกเเน่นอนเเต่ว่า
"ทั้งหมด นั่ง.... เเล้วรอรับของ หมวดไหนขาดให้เเจ้งที่หัวห้นาหมวดด้วย" อ้าว ที่ปลุกมานี่เพื่อมาเเจกของหรอครับเนี่ย โว้ววววววว เเม่เจ้า ทำไปได้ เล่นเอาซะตกใจหมดเลย ผ้พันท่านปลุกเรียกมาตอน เที่ยงคืนกว่าๆ เพื่อมาเเจกเเชมพูครับ ซึ่งพวกผมก้เซง เเต่ยังเเอบดีใจอยู่ที่ไม่โดนเเดก มารับเเชมพูก้ยังดีวะ พอเเจกเส็ดเวลาประมาณ ตีหนึ่ง
"เด๋วผู้ช่วยจะปล่อยไป ให้เวลาทำภารกิจส่วนตัว 5 นาที หลังจากนั้นให้ประจำเตียงนอนทุกนาย ทั้งหมดเลิกเเถว "
"เตรียมทหาร!!!!" ผมรีบวิ่งขึ้นกองร้อยมาล้างหน้า เเล้วกลับเข้าห้องนอนทันทีเลยครับ นอนโวยวายกับเพื่อนเลย ทำไมต้องปลุกมาเเจกเเชมพูด้วยวะ บ้าป่าวเนี่ย เเต่ก้เป็นเรื่องขบขันไปครับ เราก้ไม่ได้คิดอะไรมากมาย หลังจากหัวถึงหมอนไม่นาน คราวนี้ก้ได้หลับจิงๆซักที เฮ้อ....... หมอนหนอๆ ZzZzZz
หึหึ.. นักเรียนใหม่ทั้งหลาย เจ้าช่างไม่รุชะตากรรมเอาเสียเลย วันนี้มันเป็นเเค่การชิมลางเท่านั้นเอง ของจิงมันยังรออยู่ พวกเราไม่มีครัยรุว่าวันต่อๆไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เเต่ผมบอกได้ว่า การตื่นมารับเเชมพู มันดีกว่าเป็นหลายล้านเท่า เหตุการณืในวันต่อๆไป จะส่งผกระทบ ทำให้เกิดบางสิ่งบางอย่างกับผม เเต่ถ้าอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหล่ะก้..... โปรดติดตามตอนต่อไป
ปิดฉากวันที่ ๗
* สำหรับทุกๆคนที่ติดตามเรื่องของเรา ช่วงนี้เราจะไม่อยู่ ตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่เราทิ้งไว้ให้ หลังจากที่เรากลับมา สัญญาว่าจะอัพต่อให้เเน่นอน เเต่ตอนนี้ ขอให้ทุกคนอ่านหนังสือกันให้เต็มที่ สำหรับเพื่อนๆที่มีสอบในเดือนตุลาฯนี้ ขอให้ทุกคนโชคดี อนาคตอยู่ในมือทุกคนเเล้ว ทำมันให้เป็นจริง ..... โชคดี
ป.ล. หากครัยที่ต้องการติชมงานเขียนของเรา เม้นไว้ได้เลยนะ เราอยากรุว่ามันไม่ดีตรงไหน จะได้เเก้ไขให้ได้ เม้นกันได้ตามตรงเลยนะ เราไม่ว่า ... ขอบคุณที่ติดตาม เจอกันตอนหน้า
