วันที่ ๘ : ค่ำคืนอันเเสนเหนื่อย!!!
ค่ำคืนอันเเสนเงียบสงัด เเละมีอากาศเย็นเล็กน้อยจากน้ำฝนที่โปรยลงมาตอนช่วงหัวค่ำ นักเรียนใหม่หลายคนกำลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเเสนอุ่น มันช่างเป็นค่ำคืนที่เเสนสบายเสียจริงๆ นี่ก็เที่ยงคืนเเล้ว มันเป็นเวลาที่หลายๆคนควรจะนอนพักผ่อนเอาเเรง เเต่ว่า...
" ปรี๊ดดดดดดด ปริ๊ดๆๆๆ ปรี๊ด พันสี่รวมเเถวเวลานี้" เสียงนกหวีดเเละเสียงเรียกรวมเเถวจากพี่คอมเเมนด์ ทำลายบรรยากาศการนอนอันเเสนสุขของนักเรียนใหม่ทุกคนโดยสิ้นเชิง เป็นคืนที่สองเเล้วที่พวกเราโดนปลุกมากลางดึกเช่นนี้
" จัดเเถวช้าไม่ได้เรื่องเลย พันสองหนึ่งรอบ ไปได้!!" พี่คอมเเมนด์ต้อนรับพวกเราที่ลงมาเข้าเเถวช้าด้วยการสั่งปล่อยม้าไปหน้าพันสอง หลายๆคนยังไม่ตื่นดีเลยก้ว่าได้ เเต่ไม่เหมือนทุกๆวัน วคราวนี้เราไม่ได้วิ่งกันเเค่รอบสองรอบ เเต่โดนไปเกือบๆ ห้ารอบ รอบเเรกๆหลายคนก้ยังวิ่งกันได้ เเต่รอบหลังๆมันเริ่มที่จะไม่ไหวเเล้ว หลายคนที่วิ่งไม่ไหวเพื่อนๆก้ต้องคอยช่วยหิ้วปีกวิ่งไป เพราะระหว่างทางพี่คอมเเมนด์ก้ดักอยู่ รอจิกเดี่ยวคนที่วิ่งไม่ทันเวลา
"หมอบ!!! ไม่ได้เรื่องเลย หมอบไป อย่าให้เหนใครเงยหน้าขึ้นมา นี่มันอะไรกัน พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ตั้งหนึ่งอาทิตย์เเล้ว ยังทำตัวเหมือนเข้ามาได้เเค่สามวัน ไอที่ฝึกไป มันหายไปไหนหมด เด๋วจะขอดูความตั้งใจของพวกคุณนะ ถ้ายังไม่ดี ไม่ต้องเลิก ทั้งหมด เเบกโลกดันขึ้นมา หัวหน้าตอนหนึ่งนับคนเดียว หนึ่งถึงร้อย"
"หนึ่ง สอง สาม สี่...." เจ้าเก่ง(อดีตเด็กเทพศิรินทร์) เพื่อนหัวหน้าตอนหนึ่ง(ที่หนึ่งทหารบก)นับอย่างรวดเร็ว เพราะเพื่อนๆทั้งหมดได้ฝากชีวิตไว้กะมันเเล้ว เหงื่อที่หัวของเราหลายๆคนหยดลงบนพื้นจนเกือบเป็นเเอ่ง หน้าเริ่มที่จะเเดง หลายคนที่เเขนดันตัวต่อไปไม่ไหวเเล้วก้ยอมเอาหัวลงไปยันพื้นเเม้ว่าจะมีหินเเละทรายบนพื้นมากเพียงใด เเต่ตอนนี้ เเขนมันไม่ไหวเเล้ว เสียงซี๊ดซ๊าดจากปากของเพื่อนๆหลายๆซึ่งมาจากความเจ็บหัวที่กดพื้น เเละความปวดเเขน มันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าหูพี่คอมเเมนด์
"เป็นอะไรกัน มีเสียงหมายความว่ายังไง บอกให้นับคนเดียว ไม่พอใจกันใช่มั๊ย ได้ ถ้างั้นจะเปลี่ยนท่าให้ เเคงกะรูท่าเตรียม"
"เตรียม!!!"
"ยี่สิบยก"
"ยี่สิบยก!!"
"ยี่สิบยกเริ่มทำ"
"1..2..3 หนึ่ง 1..2..3 สอง ...."
ช่วงเวลานี้มันช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน เหงื่อที่ไหลออกมาก้ดูเหมือนว่าจะไหลไม่ยอมหยุดเสียเลย เเขนที่ปวดล้าจากการเเบกโลก มันปวดล้ากว่าเดิมอีกในขณะนี้ นอกจากเเขนเเล้ว ขาก้ปวดไม่เเพ้กัน การสลับขาไปมาของท่าเเคงกะรู ทำให้พอถึงยกหลังๆ หลายคนไม่มีเเรงที่จะสลับขาอีกต่อไปเเล้ว กลายเป็นว่าเหมือนใช้ขาตะกายพื้นเสียอย่างนั้น ท่าทางเเต่ละคนดูไม่จืดกันเลยทีเดียว ผมคิดว่าคงไม่มีครัยเคยคิดหรอกคับ ว่าโรงเรียนที่พวกเราทุกคนอยากมาอยู่ มันจะทรหดขนาดนี้ หลายคนมันก้ท้อนะครับ ไม่เว้นเเม้เเต่ผมเอง มันเป็นเรื่องตลกดีครับ หลายๆคนอยากเข้ามาก เเต่พอถึงตอนนี้ มันกลับทำให้พวกเรามาบ่นกันว่า กูมาทำไมวะเนี่ย รู้ทั้งรู้นะครับ ว่ามันเป็นการฝึกจิตใจ เเต่มันทำให้หลายคนท้อไปเลยทีเดียว เเม้ว่าจะรู้สึกเซงเพียงใดที่ต้องมาเจอกับสภาพเเบบนี้ เเต่สิ่งที่พวกเราทำได้ในตอนนี้คือ ทำตามที่พี่เขาสั่งไปเรื่อยๆ เด๋วมันก้จบเอง(ซึ่งมันไม่จบง่ายๆ)
"1..2..ระวัง หยุด"
"หลายคนยังอู้อยู่นะ เพื่อนๆเขาทำกัน เเต่ทำไมมันมีคนเหนเเก่ตัวหล่ะ อู้ขาไม่ขยับเลยนะ" เพื่อนๆหลายคนเริ่มที่จะใจเสีย หลังจากที่ได้ยินพี่คอมเเมนด์พูด พร้อมทั้งคิดในใจว่า ใครเเม่งอู้วะ ไอ้เวร จะทำเพื่อนซวยเเล้วไง
"ถ้ายังไม่พอใจ จะเปลี่ยนท่าให้ อย่าให้เห็นใครอู้อีก ไม่อย่างนั้น ก็ไม่ต้องนอน ทั้งหมด ลุก ลุกหมอบตามเสียงนกหวีด ปริ๊ด ๆ ๆ ๆ ......." เสียงนกหวีดจากพี่คอมเเมนด์มาอย่างไม่ขาดสาย เราทุกคนต่างลุกหมอบตามเสียงนกหวีดอย่างตั้งใจ เพราะอยากกลับไปนอนมาก มันเหนื่อยมันล้า เหมือนเเทบขาดใจ เวลาเเต่ละนาทีของการลุกหมอบ มันช่างช้านัก ลุกๆ เด๋วก้ต้องหมอบ ไปนอนติดกับพื้นดิน เด๋วก้ต้องลุกอีก การทำอย่างนี้สลับกันไปมา ทำให้หลายๆคนหน้ามืด เริ่มที่จะลุกไม่ตรงกันเเล้ว สติหลายๆคนเริ่มจะเลือนเเล้ว มองอะไรไม่ค่อยเหน เหนเเต่เหงื่อที่หยดผ่านตาลงไป เเละเเสงสปอต์ไลท์ จากตึกกองร้อย
ปริ๊ดเเล้ว ปริ๊ดเล่า นาทีเเล้วนาทีเล่า เวลามันช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน การเเดกครั้งนี้เหมือนกับจะไม่มีที่สิ้นสุด เเละเเล้ว เสียงนกหวีดก้หยุดลง เเละก้มีเสียงที่คุ้นเคยตามมา
"ทั้งหมด ลุก จัดเเถว"
"เห้!!!"
"นิ่ง เเล้วฟังไป นับเเต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมอยากเห็นพวกคุณปรับปรุงตัว ทั้งการฝึกตอนเช้า เเละการฟังบรรยายในตอนเย็น มีนายทหารหลายคน ชงมาเลย บอกว่านักเรียนใหม่ไม่ตั้งใจฝึก ไม่ตั้งใจฟัง ขออย่าให้มันเกิดขึ้นอีก ทำได้ไม่ได้?"
"ได้ครับ!!!"
"ดี ถือว่าพวกคุณได้สัญญาไว้เเล้ว ผมขอใจกันเลย เเต่ถ้าหากพวกคุณยังไม่ปรับปรุงตัวอีก ได้เจอผมอีกเเน่ สำหรับการปฏิบัติต่อไป เด๋วจะปล่อยขึ้นไปทำภารกิจส่วนตัว ให้เวลา สิบนาที หลังจากนั้น ให้ประจำเตียงนอนทุกนาย หากเห็นใครไม่นอน จะเรียกรวมใหม่ ทราบ?"
"ทราบ!!!" พวกเราทุกคนตอบอย่างเข้มเเข็ง เเม้ว่าเเรงจะไม่เหลือเเล้วก้ตาม เพื่อที่จะให้ได้ขึ้นไปนอน ตอนนี้อะไรๆก้สามารถเเหละครับ
"ทั้งหมด เลิกเเถว"
" เตรียมทหาร!!" เสียงจากนักเรียนใหม่ทั้งห้าร้อยกว่านาย ตะโกนขึ้นพร้อมกันก้องลานหน้ากองพัน เเละเเล้วช่วงเวลาอันเเสนเหนื่อยมันก้ผ่านไป พอพวกเราขึ้นกองร้อยได้ ต่างก้รีบไปล้างหน้า ล้างตัว บางคนก้จี๊ดๆ อาบน้ำมันซะเลย เเต่ผมเเละหลายๆคนเลือกไม่อาบ เพราะมันจะเกินเวลา เด๋วจะซวยสองเด้ง เลยเอาน้ำลูบๆตัวเอา เเล้วเปลี่ยนเสื้อทาเเป้งตรางูเเล้วกระโดดเข้าประจำเตียงนอนในบัดดล
"เฮ้อ.... ให้ตายเหอะ มันผ่านไปเสียที พรุ่งนี้มันจะเป็นยังงัยหนอ" นี่คือสิ่งที่ผมคิดก่อนที่จะปิดตาลงตอนเวลาราวๆตีหนึ่ง ค่ำคืนนี้มันช่างเหนื่อยเสียจริงๆ เเต่ใครจะคิดหล่ะ ว่ามันจะไม่จบกันเเค่นี้.....
ปิดฉากวันที่ ๘
